نمی دانم .....

شاید زمانی که سر امام زمان در کربلا از تن جدا می شد .......

جایی دیگر گروهی مشغول جمع کردن ثواب برای آخرت خود بودند ....... !!

تنها راه نجات از مشکلات و پیچیدگی های روز افزون امروزی ...رفتن به سوی خداست ولا غیر.... گرچه مشکلات انسان در دنیا وابسته زمان و دوران نیست ..... و هر زمان که از او دوری گزیند آرامشش را از دست می دهد ........ غیر از این نسخه ای برای بهبود درد انسان وجود ندارد ..... باید زندگی مان را بر طبق قوانین الهی تنظیم کنیم ...... نه قوانین ناقص و متغیر مخلوق ......... ـ« ومن أعرض عن ذكري فإن له معيشة ضنكا » و هر كس از ياد من دل بگرداند در حقيقت زندگى تنگ و سختى خواهد داشت

وجود دکتر چمران جمع اضداد است و همین او را به عنوان یک شخصیت جذاب میکند. انسانی تا به این حد در خود فرورفته چگونه جذبه داشته که افراد زیادی از طیفهای کاملا مختلف را جذب میکرد. چمران مرد خندهرو و شاد و شیرینسخن نبوده که چنین جاذبهای داشته باشد. حتی در جریان تحقیقات به رفتارهای خاص و عجیب و غریب درباره دکتر نرسیدم. همه از وجودش به نیکی یاد میکنند ولی در تشریح این رابطه به نکته واضحی اشاره نمیکنند تا او را از بقیه متمایز کند و همین کار ما را سخت میکرد. چمران شخصیت درونگرا داشته و خیلی احساساتش را بروز نمیداد. او در جمع تنها بود. این را می

هر گاه بر سر دوراهی اخلاق و قانون قرار گرفتی .....اخلاق را انتخاب کن .... زیرا که اگر اخلاق را برگزینی در برابر قانونی که بنده ی ضعیف خدا وضع کرده باید جوابگو باشی ..... ولی اگر اخلاق را فدای قانون کردی در محکمه ای به نام "وجدان" که نماینده خداوند در درونت هست باید محاکمه شوی و .............

اگر میخواهی که شب هاراحت وآسوده سر به بالین بگذاری ... باید چشمانت را به بی عدالتی ها .. فقرها .. ظلم ها .. ستمها و جنایتها ببندی .... اگر می خواهی که خواب آرام و خوشی داشته باشی ... باید که گوش هایت را بر فریادهای مظلومان .. ستمدیدگان ببندی ...........

یا باید که ندای وجدان درونت را خاموش کنی .........

باران عشق ............ باران عشق یادآور روزهای خوب من هست ......روزهایی که غرق در رویاهای نوجوانی ام بودم ....... روزهایی که بیشتر با خود بودم و با خلوت انس درونم همنشین .......... روزهایی که عشق رو با تمام وجودم حس و لمس می کردم ........... روزهایی که در فکر دریا بودم و غروب دلنشین دریا .................. اون روزها خودم بود و خدای خودم ............... اون روزها رو دوست دارم ............. وقتی که تنهایی آهنگ باران عشق رو گوش می دادم خودم رو وسط بهشت ترسیم می کردم و پرواز کنان خودم را میان ابرهای سفید خیالم می دیدم ..............خودم رو خوشبخت ترین آدم روی زمین می دیدم .........همه جا قشنگ بود و سفید و رویای

انسان بدون عشق را چه می توان نامید؟!!جز یک مشت گوشت و استخوان ....؟روح انسان یعنی عشق ..... هر که به یار نزدیک تر باشد عشقش سوزان تر ...... من یقین دارم این عشق بود که آتش را به گلستان تبدیل کرد ... من یقین دارم که این عشق بود که تا هفتمین عرش بالا رفت ....من یقین دارم که این عشق بود که در خیبر را از جا کند .....من یقین دارم که ... این عشق بود که بالای سر نیزه قرآن خواند ....این عشق بود که نهان شد ......... عشق است که انسان را از زمین خاکی می کند و پروازش می دهد ... این عشق است که انسان را به مسلخ شهادت می کشاند .....

چون چاره نیست میروم و میگذارمت ای پاره پاره تن به خدا میسپارمت ...... به سوی شام و کوفه ام چه ظالمانه میبرند نمیروم ولی مرا به تازیانه میبرند سر تو روی نیزه ها،نشانده دشمن علی نمیروم ولی به این بهانه میبرند ..........